Ο αληθινός άνθρωπος φροντίζει να είναι ευσεβής. Και
ευσεβής είναι εκείνος, που δεν επιθυμεί τα ξένα πράγματα. Ξένα για τον
ανθρώπων είναι όλα τα κτίσματα, και σαν εικόνα του Θεού, που είναι όλα
τα περιφρονεί. Γίνεται ο άνθρωπος εικόνα του Θεού, όταν ζει ορθά και
θεάρεστα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει, αν δεν απομακρυνθεί ο άνθρωπος από
τις μέριμνες της ζωής.
Εκείνος που έχει νουν, ο όποιος αγαπά τον Θεών,
γνωρίζει πόση ψυχική ωφελεία και ευλάβεια προέρχεται από αυτό. Ο
θεοσεβής άνθρωπος δεν κατηγορεί κανέναν για τις αμαρτίες του, παρά μονό
τον εαυτό του. Και αυτό είναι σημάδι σωτηρίας της ψυχής>> αυτός
λοιπόν είναι ο ευσεβής, εκείνος που δεν έχει ματαιοφροσύνη, να αγαπά
δηλαδή τα μάταια πράγματα. Και όταν φτάσει στο σημείο αυτό η κάρδια μας
ταπεινώνεται και δεν κατακρίνει κανέναν και αυτό, καθώς λέγει ο Άγιος,
είναι το σημάδι της σωτηρίας μας, ας αποφεύγουμε λοιπόν την
ματαιοφροσύνη και την κατάκριση.