Είναι στις μέρες μας σύνηθες το γεγονός δυο γονείς να μαθαίνουν πώς το παιδί τους έχει κάποιο πρόβλημα και δε θα γεννηθεί υγιές. Πολλές φορές χωρίς καμιά δυσκολία επιλέγουν την έκτρωση, αφού αυτή είναι και η προτρεπτική γνώμη των γιατρών. Ας κάνουμε κάποιες σκέψεις πάνω στο θέμα αυτό.
Λέμε λοιπόν ότι αφού το παιδί θα γεννηθεί με κάποιο πρόβλημα, ας πούμε παράλυτο, επιλέγουμε για το καλό του, να του αφαιρέσουμε τη ζωή. Θα σκεπτόμασταν το ίδιο αν ένα παιδί γεννιόταν υγιές και στον ένα μήνα της ζωής του συνέβαινε κάποιο ατύχημα και έμενε παράλυτο για όλη την υπόλοιπη ζωή του; Δε θα έπρεπε και σε αυτή την περίπτωση να το σκοτώσουμε για να μην ταλαιπωρηθεί; Και ως προέκταση σε αυτό, αν στον οποιοδήποτε από εμάς κάποια στιγμή συνέβαινε κάτι που είχε αντίκτυπο σε όλη την υπόλοιπη ζωής μας, πώς θα νιώθαμε αν δεν είχαμε δικαίωμα να αποφασίσουμε και έκριναν κάποιοι άλλοι για το καλό μας ότι έπρεπε να μας σκοτώσουν για να απαλλαγούμε από την ταλαιπωρία; Έχει κανείς το δικαίωμα να αποφασίζει για τις ζωές των άλλων;
Κι ας δεχτούμε ότι το κάνουν από αγάπη προς το παιδί να μην υποφέρει και μαζί με αυτό και οι γονείς του. Ποιος εγγυάται όμως ότι αν γεννηθεί υγιές το παιδί δε θα προκύψει κάποια αντίστοιχη ταλαιπωρία στο μέλλον; Γιατί έχουμε τόση ευαισθησία όταν ακούμε για πολέμους και βομβαρδισμούς με αθώα παιδάκια που σκοτώνονται και θεωρούμε «κακούς» όσους τους προκαλούν, και δε νιώθουμε καμία συγκίνηση όταν καθημερινά σκοτώνονται τόσα έμβρυα στα νοσοκομεία; Ακόμα και ένα έμβρυο ζώο να δούμε στο δρόμο πεταμένο θα πονέσουμε, το ανθρώπινο βρέφος δεν αξίζει για μας τίποτα;
Ακόμα και στην περίπτωση που ο γιατρός ύστερα από εξετάσεις του εμβρύου πει ότι θα παρουσιάσει κάποιο πρόβλημα σε κάποιο έτος της ζωής του, γιατί να θέλουμε να το καταδικάσουμε σε θάνατο πριν καν έρθει στον κόσμο; Όλοι μας, θα κάναμε τα πάντα αν ξέραμε ότι θα πεθάνουμε για να ζήσουμε λίγες στιγμές παραπάνω, έστω κάποιες μέρες, έστω λεπτά. Για μια πιθανότητα ύπαρξης προβλήματος, να μην του επιτρέψουμε ποτέ να δει το φως του ήλιου;
Γιατί όμως τέτοια διάκριση; Γιατί σε αυτό το πλασματάκι που περιμένει με αγωνία να έρθει στον κόσμο και να βιώσει κάθε χαρά της ζωής, φερόμαστε τόσο άδικα; Γιατί να μην έχει καν το δικαίωμα αυτό; Επειδή δεν το βλέπουμε; Επειδή δεν μπορεί να μας πει αυτά που νιώθει; Το ότι είναι μικρό και αδύναμο να προστατέψει τον εαυτό του, δίνει σε μας το δικαίωμα να του στερούμε τη ζωή; Γιατί; Και από πότε μπορούμε να παίζουμε με τις ζωές των άλλων; Αν μπορούσε να μιλήσει, θα φώναζε πόσο πολύ θέλει να ζήσει... κι εμείς αποφασίζουμε να το σκοτώσουμε για το «καλό» του. Για το «καλό» του ή μήπως για να μην ξεβολευτούμε εμείς; Μα είναι άνθρωπος, όπως όλοι μας! Αξίζει την αγάπη και τον ΣΕΒΑΣΜΟ μας!
Ή μήπως νομίζουμε ότι ο Θεός έκανε κάποιο λάθος κι εμείς ευτυχώς είμαστε σοφοί και μπορούμε να το διορθώσουμε; Είναι δυνατόν να είμαστε σοφότεροι; Είναι δυνατόν να φερόμαστε τόσο εγωιστικά εις βάρος μιας νέας ζωής και ταυτόχρονα να ευγνωμονούμε τον εαυτό μας για την πράξη αυτή; Όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι σε αυτό. Η έκτρωση πλέον θεωρείται πανάκεια και δυστυχώς εκεί μας οδήγησε η πνευματική μας χαλάρωση. «Χωρίς Θεό, όλα επιτρέπονται», όπως λέει και ο Ντοστογιέφσκι.
22-6-2007
Γράφτηκε από το μέλος μας: Ντίνα
